Single-tjes

NIEUW 28-01-2004 Billy Ocean - Red Light

20-01-2004 Big Mouth & Little Eve - Uncle
The Browns - The Three Bells
Claudine Clark - Party Lights
John Farnham - Age Of Reason
11-01-2004 Limousine - Don't Let Love Bring You Down
Helen Shapiro - You Don't Know
Tony Sherman & Julia Loko - Too Big For Words

Terug naar de homepage

BIG MOUTH & LITTLE EVE
  1. Uncle (3:45)
    (Hans van Hemert)
    Hans van Hemert
  2. Hi, Hey, Ho And Hello (3:40)
    (Hans van Hemert)
    Hans van Hemert
RCA 1975


Mmm, soms vraag ik me af waarom ik dit single-tje toch bewaar. En dat is meestal net nadat ik hem gedraaid heb. Als ik hem dan weer opzet weet ik het weer: Uncle begint gewoon goed. Spooky koortje dat tegen de maat in "Uncle-uncle-uncle" zingt, strak ritme, jengelend gitaren, SPANNEND eigenlijk best wel. Natuurlijk is het vet kommersjieel, maar in de zin van onweerstaanbaar, niet in de zin van afstotend, en dat is best lastig, maar het was een truc die Hans van Hemert als producer van Mouth & MacNeal (met Harry van Hoof als arrangeur) beheerste. Oké, Little Eve is geen Maggie MacNeal. Die was een paar maanden eerder - op Sinterklaasavond - gedumpt door Mouth. Dom natuurlijk want na Uncle hield het snel op met de hits. En balen ook, want MacNeal kon echt zingen, Mouth alleen maar doen alsof. Maar goed, zelfs het LTS-engels van Big M. kan de eerste minuut van Uncle niet vergallen. Maar komt het refrein. Elke keer als dat langs komt (en geloof me, het komt vaak langs), breekt het zweet me uit. Zo dom, zo afstotend, zo BRRRRRUUUUAAAAAAGGGHHH! Zelfs als ik er over schrijf moet ik braken. En tijdens het braken roep ik dan vertwijfeld uit: waar is het verlossende stemgeluid van Maggie tussen al dat lompe gebrul van Big Mouth? Gedumpt voor de achtergrondstem van Little Eve! Waar zijn de catchy arrangementen van Harry? Ingeruild voor de George Baker Sound! Wat is er gebeurd met de Hans Van Hemert Magic? Weg. En voorgoed ook mag ik wel zeggen. Big Mouth & Little Eve gingen na 1 jaar uit elkaar. Big Mouth alias Willem Duyn stortte zich - redelijk onsuccesvol - op het genre dat het meest bij hem paste (carnavalsrepertoire) en Hans van Hemert trok de rest van de jaren 70 de lijn van het Uncle-refrein door in het gehele Luv oeuvre. En nee, Luv is niet onweerstaanbaar, Luv is afstotend. 20-01-2004, MH

THE BROWNS
  1. The Three Bells
    (Jean Villard, Bert Reisfeld, Dick Manning)
    Chet Atkins
  2. Heaven Fell Last Night
    (John D. Loudermilk)
    Chet Atkins
RCA 1959


The Three Bells is de hele wereld rond geweest als Les Trois Cloches (Edith Piaff), While The Angelus Was Singing (Frank Sinatra) en Bim Bam (André van Duin), maar het tinkelende Heaven Fell Last Night, waarin de hemel een engel laat vallen, is vrees ik eerder grijs gedraaid. 06-01-2001, MH

Heaven fell last night
And dropped an angel in my arms
Heaven fell last night
And filled my heart with tender storms
CLAUDINE CLARK
  1. Party Lights (2:20)
    (Claudine Clark)
    Russ Faith
  2. Disappointed (2:42)
    (R. Marcucci, Russ Faith)
    Jerry Ragavoy
Chancellor 1962


Zelf nooit last van gehad, maar Claudine Clark kan het niet uitstaan dat iedereen aan de overkant van de straat wild aan het dansen is, terwijl zij moet gaan slapen van haar moeder. Ze gromt en smeekt en kreunt op het ritme van de muziek die van buiten komt maar Mamma 'just won't let me make the scene'. Nee, die kijkt wel uit...

Well Mama dear
Look here oh dear
There goes Mary Lou
I see Tommy and Joe
Oh oh and Betty Sue
Oh oh oh oh there goes my boyfriend too!

 In het langzame Disappointed sleept Claudine zich minstens net zo mooi door een andere teleurstelling. 06-01-2001, MH

JOHN FARNHAM
  1. Age Of Reason (4:58)
    (Todd Hunter, Johanna Pigott)
    Ross Fraser
  2. When The War Is Over (4:43)
    (Steve Prestwich)
    Ross Fraser
RCA 1988


John Farnham is een geweldige zanger met een geweldige stem. Pas nog gezien, tijdens de sluitingsceremonie van de Olympische Spelen in Sydney. Het gemak (en het plezier) waarmee hij het slotlied (Dare To Dream) eruit gooide, met de microfoon een meter van zijn mond en ten overstaan van de halve wereldbevolking, deed me terugdenken aan dit single-tje. Met name When The War Is Over, ook al zo'n overdreven liedje eigenlijk waarin John Farnham een zelfs voor zijn stembereik te hoog couplet er toch weet uit te persen. Elke keer weer kippevel, valt niks aan te doen. 26-01-2001, MH

LIMOUSINE
  1. Don't Let Love Bring You Down (3:15)
    (P. Vink, M. Sell)
    Martin Duiser
  2. Is It So Hard To See (2:50)
    (P. Vink, M. Sell, H. Huysdens, T. op 't Hof, M. Duiser)
    Martin Duiser
Ariola 1976


Deze Rotterdamse band had midjaren zeventig vier hits. De meeste hits van Nederlandse bodem uit deze periode zijn sssleeeecht. Denk aan evil bands met een B als de George Baker Selection, de Buffoons en - o God nee - Bolland & Bolland. Zeg maar de B-artiesten dus, hehe. Limousine had minstens 2 dingen voor op deze zeikerds, te weten a) het zijn goede muzikanten b) ze schrijven geen slechte liedjes c) oké, drie dingen, ze arrangeren de liedjes zo goed dat het echt gaaf wordt. Eigenlijk heb ik sterk het vermoeden dat ze zelfs Fly Away Little Paraguayo kunnen laten klinken als een cool funkrock ding. Omgekeerd zal iemands anders van Don't Let Love Bring You Down niet meer kunnen maken dan het saaie funknummertje dat het eigenlijk is, maar in hun handen KLINKT het gewoon eh... lekker. De b-kant Is It So Hard To See is helemaal goed. Dit dient keihard gedraaid te worden en dan maar mee gillen:

You don't give a damn
You don't give a damn
You don't give a damn at all!

Maar goed, je moet het eigenlijk HOREN. 11-01-2004, MH

BILLY OCEAN
  1. Red Light
    (Ben Findon, Leslie Charles)
    Ben Findon
  2. Sweet Memories
    (Leslie Charles, Downes)
    Ben Findon
GTO 1977


Aah, Billy Ocean. Billy Ocean is GOED. Ik ken hem natuurlijk het beste van jaren 80 hits als European Queen, Loverboy en When The Going Gets Tough The Tough Get Going (heerlijke titel, die ik trouwens nu pas taalkundig helemaal snap). Stuk voor stuk ijzersterke popliedjes, gezongen op een voor het genre opmerkelijk gevoelige manier (valt me ook nu pas op). Red Lights is nog uit de jaren 70 en dit keer gaat de Eerste Wet van de Popmuziek niet op: de ouwe Billy Ocean is niet beter dan de nieuwe. Maar, wel goed genoeg voor 3 sterren. Waarom? Nou, 1 ster omdat het Billy Ocean is (kan niet iedereen zeggen), 1 ster omdat Red Lights hoewel niet ijzersterk toch een gaaf exemplaar van Motown epigonisme is en 1 ster omdat Billy Ocean hier een ECHTE soulzanger is, iets wat hij op zijn latere pophits een beetje - maar niet helemaal - wist te verbergen. 28-01-2004, MH

HELEN SHAPIRO
  1. You Don't Know
    (J. Schroeder, M. Hawler)
    Martin Slavin
  2. Marvellous Lie (from the film "The Frightened City")
    (B. Lewis, N. Paramor)
    Martin Slavin
Columbia 1961


Bekend als "de misthoorn" op school, maakt Helen Shapiro (14 jaar!) met haar zware stem van You Don't Know een doorleefd liedje en een Engelse nummer 1 hit. Daarna kwam Walking Back To Happiness en dáárna was het - helaas - weer snel afgelopen. Met de misthoorn. 07-01-2001, MH

TONY SHERMAN & JULIA LOKO
  1. Too Big For Words (3:54)
    (Barbara Wyrick, Suzy Storm)
    P. van Driel
  2. TONY SHERMAN: Fantasy (4:45)
    (R.K. Shearman, W. Tjong Ajong)
    Hans Vermeulen
Ariola 1981


Too Big For Words is eigenlijk te slap voor woorden, maar het is de enige hit van zangeres Julia Lo'ko en verdient alleen daarom al een vermelding. Fantasy is moeilijker onder woorden te brengen. De soepele stem van Tony Sherman, het ritme afwisselend langzaam-snel-langzaam-snel, een lome saxofoonsolo tussen strak gearrangeerde blazers en dan die achtergrondzangeres die af en toe een paar zinnen zingt op een manier die je niet anders dan gewillig kunt noemen. Tja, hoe moet je zo iets nu omschrijven? 23-03-01, MH